شوکران

طبع این گیاه خیلی سرد و خیلی خشک است .

در قدیم به شوکران، دوراس تفتی، بیخ کوهی و تفت بیخ هم گفته می‌شد. به‌ویژه در جنوب ایران به آن دوراس تفتی گفته می‌شد که منسوب به شهر تفت یزد است .

شوکران گیاهی علفی و دوساله با ساقه‌ای صاف و بدون کرک است. گل‌های آن سفیدرنگ و برگ‌هایش دارای بریدگی‌های زیاد است. بیخ شوکران و عصاره برگ و ساقه آن سمی بوده و جنون‌آور است. بوی آن ضعیف و مزه‌اش اندک است. از نظر ظاهری با رازیانه همانندی دارد.

از گونه‌های آن شوکران آبی و شوکران صغیر است .

خواص شوکران :

خوشه ی دانه ی بسته آن را قبل از آن که تخم آن کامل و خشک شود، بکوبید و عصاره آن را گرفته و در آفتاب خشک کنید و پشت چشم ضماد نمایید. برای تسکین دردهای چشم خیلی مفید است و اگر بر پستان دختران گذارده شود، مانع بزرگ شدن بیش از حد متعارف پستان گردیده و اگر بر بیضه پسران یا کشاله ران پسران گذارده شود، مانع احتلام و مانع نعوظ های دردناک شدید می شود .

اگر بر قضیب گذارده شود، مانع از بزرگ شدن بیش از حد متعارف قضیب می گردد، اگر بر زهار گذارده شود، نیروی جنسی را ضعیف می کند، همچنین اگر بخواهید بر عضوی مو نروید ضماد کنید، مانع رویش مو در آن قسمت می شود، اگر ضماد آن را بر شکم بگذارید، اسهال را قطع می کند و بر هر عضوی بگذارید، مانع خون ریزی آن می شود و اگر عصاره آن را روی پیشانی بمالید، خون روی را قطع می کند .

مسمومیت با شوکران سیستم های مختلفی را در بدن تحت تاثیر قرار می دهد، از جمله :

• سیستم عصبی مرکزی
• سیستم تنفسی
• دستگاه گوارش
• سیستم قلبی عروقی