زردچوبه سابیده عزت

طبع زردچوبه گرم و خشک است.

نام‌های دیگری که زردچوبه را با آنها می‌شناسند عبارتند از: زرچوبه، زرده چال، زرده چاو، زعفران هندی، ادویه طلایی، کرکم، هالدی،  جنگلانجی، زردجوزه، زرداکنه، کنگور که در مناطق مختلف ایران و در هند بنام ترمریک می‌شناسند. در ایران بیشتر به دو نام زردچوبه و کرکم معروف است.

برگ‌های این گیاه، خطی و بلند هستند که روی زمین متمرکز می‌شوند، رنگ آنها بیشتر سبز کمرنگ است؛ این برگ‌ها معمولا خاصیت درمانی ندارند ولی در برخی مناطق از آنها جهت تهیه دلمه استفاده می‌شود.

شاخه‌ها از مرکز گیاه خارج شده و برگ‌ها را در بر می‌گیرد، این شاخه‌ها زمانی که گیاه رشد می‌کند بیشتر به چشم می‌آیند.

از گل‌های این گیاه که شکل و رنگ‌های جذابی دارند به عنوان فرآورده دارویی استفاده نمی‌شود، بلکه جنبه تزیینی دارند؛ این گل‌ها به رنگ‌های سفید، زرد، بنفش و به شکل گل سنبل هستند.

میوه این گیاه که به ندرت استفاده می‌شود، حاوی دانه‌هایی است که جهت تکثیر و شکوفایی آن استفاده می‌شود.

قسمت مورد استفاده و اصلی این گیاه، ساقه‌های زیرزمینی یا همان ریزوم‌های آن است، ضمن اینکه ریشه و ریزوم با یکدیگر تفاوت دارند.

ماده اصلی زردچوبه، پلی‌فنلی به نام کورکومین است که یک آنتی‌اکسیدان قوی محسوب می‌گردد؛ به همین دلیل یکی از گیاهان دارویی موثر در پیشگیری از تکثیر سلول‌های سرطانی است.

خواص زردچوبه:

• به علت ضد التهاب بودن باعث کاهش دردهای قاعدگی می‌شود.
• کاهش التهابات مغزی
• حفظ سلامتی عروق مغزی
• محافظت از نورون‌ها

عوارض زردچوبه :

• مراقب باشید که زردچوبه را به همراه داروهای رقیق کننده خون استفاده نکنید.
• چون این ادویه گیاهی دارای اگزالات است و این ترکیب عامل ایجاد سنگ کلیه در بدن است، اگر سابقه سنگ کلیه دارید کمتر از این گیاه دارویی استفاده کنید.
• مصرف زیاد از حد از این محصول باعث بروز خونریزی، حالت تهوع، افزایش اسید معده و مشکلات گوارشی خواهد شد.